Over die ene gedachte in de kraamweek die je sneller wegslikt dan je koude koffie.

Je koffie staat voor de derde keer in de magnetron. Nog twaalf seconden. Vanuit de woonkamer hoor je je baby huilen. Je loopt terug, tilt je baby op en hoort achter je het piepje.

En ineens denk je iets wat je liever meteen weer zou inslikken.

'Ik wil mijn oude leven even terug.'

Je schrikt ervan. Dit is de baby voor wie je tijdens je zwangerschap dat eerste rompertje kocht. Je hield het thuis voor je buik en probeerde je voor te stellen wie erin zou passen. Nu ligt dat kleine mensje tegen je aan, met een handje om je vinger.

En jij zou er op dit moment bijna voor tekenen om één keer je koffie warm op te drinken.

Waarom mis ik mijn oude leven na de bevalling?

Misschien mis je vooral hoe vanzelfsprekend je eigen tijd vóór de bevalling was. Je kon op zaterdagochtend wakker worden en dán bedenken wat je wilde doen. Je kon een vriendin bellen en twintig minuten later vergeten waarom je haar eigenlijk belde. Je kon de deur uit zodra je je schoenen aan had.

En dan zegt je partner op een ochtend: ‘Ik ga even douchen.’

Jij had dat die ochtend ook al twee keer bedacht. De eerste keer werd je baby wakker. De tweede keer stond je met een handdoek in je hand toen de bel ging. Kraamvisite. Nu zit je met diezelfde knot van gisteren op de bank en hoor je boven het water aangaan.

Het is dat woordje even dat je raakt. Vroeger zei jij dat ook. Ik ga even naar buiten. Ik haal even wat lekkers. Je had geen idee hoeveel vrijheid er in dat ene woordje zat.

‘Maar ik wilde dit toch zelf zo graag?’

Misschien zeg je dat meteen tegen jezelf. Alsof je tijdens je zwangerschap een afspraak hebt gemaakt dat je straks vooral dankbaar zult zijn, ook op dinsdagmiddag als je lijf nog herstelt, je amper hebt geslapen en je voor de vierde keer je lunch wegzet.

Dus als iemand vraagt hoe het met je gaat, vertel je dat de baby vannacht drie uur achter elkaar heeft geslapen. Je pakt je telefoon om dat filmpje te laten zien waarop je baby in zijn slaap glimlacht. Iedereen buigt zich naar je scherm.

Pas als de visite weg is, besef je dat jij op de vraag hoe het met jou ging eigenlijk alleen over je baby hebt verteld.

Wat had je gezegd als iemand het nog een keer had gevraagd en echt op je antwoord was blijven wachten?

Misschien dit. ‘Ik ben zo blij dat mijn baby er is. En soms vind ik het moeilijk dat mijn tijd bijna nooit meer van mij is.’

Probeer die zin eens te laten eindigen waar hij eindigt. Zonder er meteen achteraan te zeggen dat het wel meevalt.

‘Geniet ervan, het gaat zo snel’

Je weet best wat iemand daarmee bedoelt. Misschien komt er een dag waarop je terugverlangt naar dat warme lijfje dat precies in de holte van je arm past. Misschien maak je vanmiddag zelf nog een foto omdat je dat slapende gezichtje voor altijd wilt onthouden.

En vandaag kan het nog steeds héél lang duren tot halfzes.

Die twee dingen kunnen op dezelfde dinsdag gebeuren. Soms zelfs in dezelfde minuut. Je strijkt met je duim over het wangetje van je baby en kijkt over dat kleine hoofd heen naar de klok. Nog een uur tot er iemand thuiskomt. Je zou zó graag even opstaan en allebei je handen vrij hebben.

Wat zou je zeggen als je ‘gaat wel hoor’ even weglaat?

Misschien wil je vanavond tegen je partner zeggen: ‘Kun jij de baby na de voeding overnemen? Ik wil douchen en daarna nog tien minuten boven blijven.’

Of die vriendin antwoorden die al twee keer heeft geappt of ze iets voor je kan doen. ‘Wil je morgen eten meenemen? En wil je daarna even blijven zitten? Ik zou het fijn vinden als ik je kon vertellen hoe het écht met me gaat.’

Je hoeft aan de keukentafel nog geen mooi verhaal klaar te hebben. Je mag beginnen met die koffie. Met de douche. Met die ene gedachte waarvan je dacht dat je die alleen in je hoofd mocht hebben. Misschien komt de rest vanzelf terwijl je vriendin haar jas over de stoel hangt en nog even blijft.

Een uurtje dat weer van jou is.

Bij Mommy&Co willen we het ook hebben over de momenten waarvoor je geen foto maakt. Die dinsdag met je koude koffie. Dat halve antwoord aan de kraamvisite. Dat je soms verlangt naar iets wat vóór de bevalling zo gewoon was dat je er nooit bij stilstond.

En als je morgen weer met één schoen aan in de gang staat en denkt ik wil mijn oude leven even terug, mag je jezelf afvragen welk stukje daarvan je vandaag het meest mist.

Misschien is het gewoon een uurtje dat weer van jou is. Waarin je je tweede schoen aantrekt, de deur uitloopt en onderweg pas bedenkt waar je naartoe wilt.